Biofaan natuurfotografie

Vanmorgen dauwde het en kennelijk daardoor aangetrokken zat er (voor het eerst?) een eikenpage (Favonius quercus, voorheen Neozephyrus quercus) in de tuin. Op vlindernet staat daarover onder andere te lezen: “De vlinders vliegen vaak tot laat in de avond rond de kruinen van hoge eiken maar ’s morgensvroeg komen eikenpages soms even naar de grond om te drinken van dauw of water uit vochtige aarde.” Een leuke waarneming dus en m’n eerste foto van dit toch wel bijzondere vlindertje dat daarna weer snel naar de top van de eiken vloog.

De laatste weken zijn er honderden vlinders in de tuin, vooral dagpauwogen, kleine geaderde witjes, kleine- en grote koolwitjes, citroentjes, gehakkelde aurelia’s en een ware invasie gamma-uiltjes. Daarnaast vliegen er soorten rond als landkaartje, koevinkje, oranje-, bruin- en bont zandoogje, groot dikkopje en gewoon-, bruin- en boomblauwtje. Wat de vlinders betreft valt me ook op dat enkele soorten, die je zou verwachten, er (nog) niet zijn: de distelvlinder bv. en er zijn opvallend weinig kleine vosjes en atalanta’s.

De grasmussen wanen zich daartussen in luilekkerland. De hele dag scharrelen ze tussen de planten rond en pikken geregeld een vlindertje mee. Opvallend vond ik dat ze als tussendoortje een overrijp sierkersbesje eten.Dat grasmussen ook op z’n tijd wat fruit eten had ik nooit eerder gezien of verwacht.

In de al jaren hangende vleermuizenkast zat nooit een vleermuis al vliegen er hier redelijk veel rond. Daarom de kast maar eens omgedraaid waardoor het een halfopen kastje werd. Vrijwel direct werd de kast door een paartje zwarte roodstaartjes bezet al hangt de kast maar op 2m hoogte onder het overdekte gedeelte tussen schuur en huis. Mooi droog en geen felle zon, dat wel, maar wel veel geloop van ons langs die kast. Maar dat heeft ze er niet van weerhouden hier kroost te gaat grootbrengen. Vier jongen zitten er in, maar da’s lastig fotograferen met pa en ma er bij. Dus dan ook nog maar een plaatje van ma met de jongen.

Door de vlinderachtige vlucht een opvallende verschijning bij veel beken. Mannetjes bezetten uitkijkplaatsen op oever- en waterplanten. Andere mannetjes worden verjaagd, vrouwtjes worden direct in een baltsvlucht achtervolgd. Eenmaal letterlijk gegrepen door het mannetje wordt het vrouwtje gedwongen haar eieren af te zetten waar manlief het blieft. Desnoods wordt ze onder water gedrukt tot ze gedaan heeft wat er nu eenmaal moet gebeuren.

Vanmorgen viel ons ineens op dat de groeischeuten van de dwergden er vreemd uit zagen. Dichtbij bekeken leek de geelbruine verkleuring ‘poep’ van een rups of bladwesplarf te zijn. Ik plukte een beetje van de ‘rommel’ van de tak en zag toen pas dat er binnenin een larf verscholen zat. Even een foto en zoeken en vergelijken op internet bracht de oplossing: het was de larf van de dennenspinselbladwesp. Daarover werd de volgende info gegeven:
Acantholyda hieroglyphica komt op zandgronden bij bosranden en jonge dennenbestanden voor. De soort is niet algemeen in Nederland en België, wel in Duitsland en meer oostwaarts. De larven leven solitair op jonge dennenbomen. De naalden aan een twijgje worden van boven naar onderen gegeten waarbij de larve zich verbergt en beschermt in een spinsel met vele keutels.

Toch weer even naar de struik om nog wat aanvullend te fotograferen. En wie schetst m’n verbazing, de dennenbladwesp zelf laat zich ook uitgebreid fotograferen tijdens de inspectie van de struik, wellicht op geschiktheid om (meer) eieren af te zetten.